گوش داخلی در جنین 


گوش داخلی در جنین 

گوش داخلی در جنین 

 گوش در بالغین دو عمل شنوایی و تعادلی را انجام میدهد و در رویان از سه بخش کاملاً متمایز ساخته شده است. ۱) گوش خارجی به عنوان گردآورنده صداها ۲) گوش میانی که هدایت صداها را از گوش خارجی به گوش داخلی انجام میدهد، ۳) گوش داخلی که امواج صوتی را به جریان های عصبی تبدیل میکند.گوش داخلی حباب گوش: نخستین نشانه رشد گوش در حدود روز ۲۲ به صورت نواحی ضخیم شده اکتودرمی به نام پلاکودهای گوش در طرفین رومیانسفال میباشد. این صفحات به داخل فرورفتگی پیدا کرده وحباب های شنوایی یا حباب های گوشی را (اوتوسیستها) را میسازد. هر حباب به دو قسمت تقسیم میشود: ۱) قسمت شکمی که ساکول و مجرای حلزونی را به وجود میآورد  ۲) قسمت پشتی که اوتریکول و مجاری نیم دایره ای و مجرای اندو لنفاتیک را میسازد. این ساختمان های اپی تلیالی روی هم لابیرنت غشایی نام دارد. ساکول، حلزون واندام کورتی در هفته ششم رشد ساکولی در قطب پائینی خود بیرون زدگی لوله ای شکلی به نام مجرای حلزونی را ایجاد میکند که این مجرا به طور مارپیچی در مزانشیم اطراف خود نفوذ میکند تا در انتهای هفته هشتم ۲/۵ پیج کامل میسازد. بدین ترتیب ارتباط حلزون با قسمت باقی مانده ساکول فقط توسط مجرابی ارتباط دھندہ (DuctuS ReunienS) برقرار می شود. سپس مزانشیم اطراف مجرای حلزونی به غضروف تبدیل میشود. و در هفته دهم این غضروف، حفره دار شده و دو فضای پری لنفی به نام نردبان دهلیزی (Scala Vestibulli) و نردبان صماخی (Scala Tympani) را میسازد. سپس مجرای حلزونی به وسیله پرده دهلیزی از نردبان دهلیزی و توسط پرده قاعده ای (Basillar membrane) از نردبان صماخی جدا میشود. دیواره جانبی مجرای حلزونی به وسیله رباط مارپیچی Spiral) (Ligament به غضروف اطراف متصل می ماند و زاویه داخلی آن به استطاله غضروفی طویلی به نام مودیولوس (mOdiollus) که محور آینده حلزون استخوانی را میسازد متصل میشود. در ابتدا تمام سلول های اپیتلیالی مجرای حلزونی شبیه به هم هستند و بعداً دو تیغه را به وجود میآورند: تیغه داخلی (بازوی مارپیچی آینده) و تیغه خارجی که یک ردیف سلول مویی (hair Cell) داخلی و ۴-۳ ردیف سلول مویی خارجی را میسازد که سلول های حسی دستگاه شنوایی را تشکیل میدهند. سلولهای مویی به وسیله پرده سقفی (Tectorial membraine) که ماده ژلاتینی رشته های میباشد. پوشیده میشوند. این پرده به بازوی مارپیچی متصل است و از نوک خود به سلول های مویی تکیه میکند سلول های حسی و پرده سقفی پوشاننده آن را جمعاً اندام کورتی (Organ Of COrti) مینامند. تحریکات رسیده به این عضو به عقده مارپیچی و سپس توسط رشته های شنوایی عصب هشتم مغزی به دستگاه عصبی میرسد. اوتریکول و مجاری نیم دایره در طول ششمین هفته رشد مجاری نیم دایره به صورت برجستگی های پهنی از قسمت اوتریکولی حباب گوشی پدید میآیند قسمت های مرکزی این برجستگی ها پس از قرار گرفتن در مقابل هم محو می شوند. و سه مجرای نیم دایره ای به وجود میآیند، یک انتهای هر یک از مجاری متسع شده ریشه حبابی (Crus aimpular) را ایجاد میکند و انتهای دیگر ریشه بدون حباب نامیده میشود. دو تا ازریشه های بدون حباب با هم ادغام می شوند و بدین ترتیب ۵ ریشه به اوتریکول وارد می شود (۳ ریشه با حباب و ۲ تا بی حباب) سلول های درون حباب، ستیغ حبابی (Crista ampularis) را میسازند که محتوی سلولهای حسی برای حفظ تعادل می باشد. نواحی حسی مشابهی در دیواره اوتریکول و ساکول به نام لکه های شنوایی تشکیل میشوند. گروه کوچکی از سلولها از دیواره حباب شنوایی جداشده و عقده تعادلی شنوایی (گانگلیون استانو اکوستیک) را میسازد. سلولهای دیگر این عقده احتمالاً از ستیغ عصبی منشأ میگیرند. بعدها گانگلیون به دو قسمت حلزونی و دهلیزی تقسیم شده که به ترتیب سلولهای حسی عضو کورتی و سلول های حسی اوتریکولی، ساکول و مجاری نیم دایره را عصب میدهند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد