معماری
خانه / درمان بیماری ها با داروهای گیاهی / آیا بیماری مننژيت خطرناک است؟
مننژيت
مننژيت

آیا بیماری مننژيت خطرناک است؟

آیا بیماری مننژيت خطرناک است؟

مننژيت

در بیماری مننژیت مننژها (غشاهایی که روی مغز و نخاع را می پوشانند) دچار التهاب می شوند. این بیماری اغلب بر اثر یک عفونت ویروسی یا باکتریایی ایجاد می شود. نوع ویروسی مننژیت شایعتر بوده و معمولاً شدت آن کمتر از مننژیت های باکتریایی میباشد. نوع باکتریایی مننژیت خیلی کمتر رخ می دهد اما بسیار شدید بوده و میتواند حتی باعثمرگ  شود. گرچه هر دو نوع مننژیت میتوانند در هر سنی روی دهنده اما مننژیت پاکتریایی و بیشتر درکودکان و مننژیت ویروسی بیشتر در جوانان رخ می دهد. در موارد نادری ممکن است مننژیت بر اثر یک عفونت قارچی نیز ایجاد شود، این نوع از مننژیت بیشتر در بیماران مبتلا به ایدز و بیمارانی که دچار اختلال سیستم ایمنی بدن هستند مثل لوسمی (سرطان خون) دیده می شود.

علت مننژیت

انواع مختلفی از ویروسها میتوانند باعث بروز مننژیت شوند اما شایعترین نوغی که این بیماری را ایجاد میکند از گروه انتروویروسها می باشد که باعث بروز گلودرد یا اسهال نیز می شود. خیلی به ندرت ممکن است ویروسی که عامل بیماری اوریون می شود مننژیت نیز ایجاد کند. مننژیت های ویروسی بیشتر در فصل تابستان شیوع پیدا میکنند. مننژیت های باکتریایی بیشتر بر اثر عفونی شدن مننژها با باکتری ای به نام نایسریا مننژیتیدیس در کودکان و نوجوانان ایجاد میشوند؛ این باکتری باعث بروز نوعی از مننژیت می شود که به آن مننژیت مننگوکوکی میگویند و خود آن نیز به سه نوع B ،A و C تقسیم می شود. نوع B شایعترین نوع مننژیت منگوکوکی در انگلستان میباشد. گرچه باکتری نایسریامننژیتیدیس در پشت حلق بسیاری از افراد وجود دارد اما فقط تعداد بسیار کمی از انها دچار مننژیت می شوند. سایر باکتریهایی که میتوانند باعث بروز مننژیت شوند شامل باکتری هموفیلوس آنفلوانزا ” استرپتوکوک پنومونیه می باشند که هر دوی این باکتری ها می توانند همچنین باعث گلودرد عفونت ريه شوند. به ندرت مننژیت باکتریایی به صورت عارضه ای از یک عفونت که در جای دیگری از بدن وجود داشته است بروز میکند، برای مثال باکتری ای که باعثبیماری سل می شود می تواند خود را از ریه ها به مننژ رسانده و باعث التهاب آن ها و در نتیجه عامل ایجاد بیماری مننژیت نیز شود. مننژیت های باکتریایی معمولاً به صورت موارد تک در افراد دیده می شوند، اما با این حال ممکن است در بعضی مواقع چندین نفر با هم دچار این بیماری شوند که این وضعیت بیشتر در مدارس دیده می شود و این نوع از مننژیت بیشتر در فصل زمستان رخ می دهد. افرادی که به علت دچار بودن به یک بیماری، سیستم ایمنی شان ضعیف شده است (مثالاً در مبتلایان به ایدز و یا کسانی که تحت شیمی درمانی قرار دارند)، در خطر بیشتری برای ابتلا به انواع مننژیت ها هستند.

علایم مننژیت

در ابتدای ابتلا به بیماری مننژیت ممکن است عوارض مبهم و شبیه آنفلوانزا همچون تب خفیف و درد ایجاد شود، اما بعد از مدتی این علایم شدیدتر خود را نشان می دهند. عوارض بیماری در مننژیت های باکتریایی شدیدتر بوده و ممکن است به سرعت ایجاد شوند (اغلب در عرض چند ساعت علایم شدید این بیماری بروز می کنند)، علایم مننژیت های ویروسی ممکن است چند روز طول بکشند تا ظاهر مننژیت سلی خیلی آهسته تر ایجاد شده و ممکن است چندین هفته طول بکشند تا خود را نشان دهند.

علایم مننژیت در افراد بزرگسالی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

– سردرد شدید

– تب

– سفت شدن گردن.

– عدم تحمل نورهای روشن و زیاد.

– تهوع و استفراغ.

– در مننژیت منگوکوکی دانه ها یا لکه های قرمز مایل به بنفش در سرتاسر بدن ایجاد میشوند.  مننژیت های باکتریایی ممکن است باعث بروز تشنج ، خواب الودگی ، و کما شوند مگر این که درمان مناسب و سریعی برای آنها صورت گیرد.

درمان مننژیت

اگر فردی مشکوک به ابتلا به مننژیت باشد؛ باید فوراً او را به پزشک رساند و حتماً نیز باید در بیمارستان بستری شود. در بیمارستان بلافاصله داروهای آنتی بیوتیک از طریق ورید به او تزریق شده، یک نمونه از مایع نخاع بیمارگرفته و برای بررسی وجود عفونت به آزمایشگاه فرستاده می شود. همچنین ممکن است سیتی اسکن یا ام آرآی نیز گرفته شود تا احتمال وجود آبسه  مغزی بررسی شود. اگر با انجام آزمایش مایع نخاع، تشخیص مننژیت باکتریایی تأیید شد، تزریق آنتی بیوتیکها حداقل به مدت یک هفته ادامه مییابند و اگر مشخص شد که مننژیت سلی می باشد داروهای ضدسلی تجویز می شود و در مواردی که مننژیت باکتریایی وجود دارد بیمار باید تحت نظر دقیق در بخش مراقبت های ویژه (آیسییو) قرار داشته باشد. در چنین مواردی مایعات داخل وریدی (بیژم)، داروهای ضدتشنج و داروهایی برای کاهش التهاب در مغز مثل داروهای کورتون دار (کورتیکواستروئیدها) ممکن است تجویز شوند. مننژیت های ویروسی معمولاً در عرض یک تا دو هفته به طور کامل بهبود می یابند، اما مننژیت های باکتریایی ممکن است هفته ها یا ماه ها بهبودی شان طول بکشد. گاهی اوقات به علت صدماتی که بر اثر مننژیت به قسمتهایی از مغز وارد می شود ممکن است مشکلاتی مثل اختلال در شنوایی یا ضعف حافظه نیز ایجاد گردند. حدود ۱۰٪ افرادی که به مننژیت های باکتریایی مبتلا می شوند حتی با وجود درمان های مناسب نیر خواهند مرد. مرگ معمولاً در شیرخواران وهمچنین افراد سالخورده روی می دهد.

پیشگیری از مننژیت

برای افرادی که در تماس نزدیک با بیمار مبتلا به مننژیت (مننگوکوکی) هستند معمولاً به مدت ۲ روز آنتی بیوتیک تجویز می شود. با این درمان هر گونه باکتری منگوکوکی که در پشت حلق این افراد وجود دارد از بین خواهد رفت و از انتشار آن به سایر افراد نیز جلوگیری می شود. همچنین کودکان بر علیه باکتری هموفیلوس آنفلوانزای نوع B و باکتری نایسریا مننژیتیدس تحت واکسیناسیون قرار می گیرند.

 

 

همچنین ببینید

اگزما

انواع اگزما را بشناسید..!

انواع اگزما را بشناسید..! اگزما آستناتوتیک این بیماری در افراد مسن خیلی شایعتر بوده که …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *