معماری
آسم
آسم

بیماری آسم چیست؟

بیماری آسم چیست؟

آسم

آسم (as thma) در اصل، واژه یونانی به معنی نفس زدن است و به اختلال مزمن گفته می شود که دستگاه تنفس را گرفتار میکند و موجب می شود گاهی راه های هوایی دچار تنگی و التهاب و با مقادیر زیادی مخاط پوشیده شوند. این اختلال اغلب در پاسخ به یک یا چند عامل برانگیزاننده ایجاد میشود. در واقع، آسم هنگامی روی میدهد که مسیرهای اصلی عبور هوا از ریه ها، یعنی لوله های برونش دچار التهاب شوند. عضلات موجود در دیواره های برونش منقبض می شوند. عضلات موجود در دیواره های برونش منقبض می شوند و سلول های موجود در ریه ها، مخاط زیادی تولید می کنند و این مخاط موجب تنگ تر شدن راه های هوایی می شود و در نتیجه، علایمی که از خس خس (Wheezing) خفیف تا اختلال شدید تنفسی متغیر هستند به وجود می آید. در برخی موارد اشکال تنفس شدید ممکن است منجر به مرگ بیمار شود. آسم، اختلال مزمن ولی قابل درمان است. همکاری بیمار و پزشک برای کنترل آسم، کاهش شدت و دفعات حمله های آسم و کمک به حفظ زندگی طبیعی و فعال ضرورت دارد. حمله های آسم ممکن است در اثر عوامل برانگیزاننده ای مانند تماس با محرک های محیطی (یا آلرژن ها) مانند هوای سرد، هوای گرم، عطرها، هوای مرطوب، ورزش یا فعالیت بدنی یا استرس های عاطفی ایجاد شوند. در کودکان، شایع ترین عوامل برانگیزاننده آسم، ویروس ها(مانند ویروس های ایجاد کننده سرماخوردگی) هستند. تنگ شدن راه هوایی موجب خس خس، کوتاه شدن تنفس، احساس تنگی قفسه سینه و سرفه میشود. تنگ شدن راه هوایی به داروهای گشادکننده برونشی پاسخ میدهد. در بین حمله های بیماری، حال اکثر بیماران خوب می شود ولی در برخی از بیماران نشانه های خفیفی وجود دارد و ممکن است پس از ورزش یا فعالیت بدنی، مدت احساس تنگی نفس بیشتر از مدت آن در افراد غیرمبتلا به آسم باشد

تشدید حاد آسم، حمله آسم نامیده می شود که علایم اصلی آن عبارتند از تنگی نفس و خس خس یا خشونت صداهای تنفسی، اگرچه خس خس را جزء ضروری آسم میدانند، بعضی از بیماران عمدتاً با سرفه مراجعه میکنند و در مراحل دیررس حمله ممکن است انتقال هوا به اندازه ای مختل شود که خس خس به گوش نرسد. در صورت موجود بودن سرفه، گاهی خلط نیز همراه با آن وجود دارد. شروع حمله بیماری ممکن است به شکل ناگهانی و همراه با احساس تنگی قفسه سینه، مشکل شدن تنفس و ایجاد خس خس باشد (خس خس عمدتاً در هنگام بازدم روی میدهد ولی ممکن است در دم و بازدم شنیده شود). علایم حمله آسم شامل خس خس، طولانی شدن بازدم، افزایش ضربان قلب (تاکی کاردی)، صداهای خشن تنفس (که بوسیله گوشی پزشکی شنیده می شوند)، وجود نبض متناقض (یعنی نبضی که در طول دم ضعیف تر و در خلال بازدم قوی تر است) و اتساع بیش از حد قفسه سینه هستند. در طول یک حمله جدی آسم، عضله های فرعی (کمکی) تنفس مورد استفاده قرار می گیرند که به صورت کشیده شدن بافت ها به داخلی، در بین دنده ها و بالای جناغ و ترقوه دیده می شود. در خلال حملات بسیار شدید بیمار ممکن است به دلیل فقدان اکسیژن، کبود و دچار درد قفسه سینه یا حتی کاهش هوشیاری شود. بلافاصله قبل از بیهوشی شدن ممکن است کرختی در اندام های حرکتی و تعریق کف دستها ایجاد شود. ممکن است پاهای بیمار بسیار سرد شوند. حملات شدید آسم که به درمان های استاندارد جواب نمیدهند (حمله پایدار آسم یا status as thmaticus) تهدید کننده حیات هستند و ممکن است منجر به ایست تنفسی و مرگ شوند. علی رغم شدت نشانه ها در طول حمله آسم، در فرد مبتلا به این بیماری ممکن است علایمی دیده نشود یا علایم ناچیزی موجود باشند.

بعضی از بیماران مبتلا به آسم دچار سرفه مزمن و خس خس دایمی هستند.

در موارد زیر به پزشک مراجعه کنید: اگر تصور می کنید مبتلا به آسم هستید.

خس خس، اشکال در تنفس، درد یا احساسی تنگی در قفسه سینه یا سرفه، علایم و نشانه های شایع آسم هستند. به ویژه، خس خس علامت شایع آسم در کودکان است. با این حال بعضی از بیماران مبتلا به آسم هرگز دچار خس خس نمی شوند بلکه با سرفه های اسپاسمی عود کننده که اغلب در هنگام شب تشدید می یابند مراجعه می کنند. چنان چه شما یا کودکتان دچار سرفه های مکرری شده اید که بیش از چند روز طول کشیده اند یا هر یک از سایر علایم یا

نشانه های آسم در شما یا فرزندتان وجود دارد به پزشک مراجعه کنید. اگر مطمئن هستید که مبتلا به آسم شده اید. اگر از ابتلا به آسم خود اطمینان دارید برای درمان آن به پزشک مراجعه کنید. سعی نکنید با خوددرمانی به برطرف نمودن علایم بیماری بپردازید؛ بسیاری از موارد مرگ ناشی از آسم به دلیل عدم درمان صحیح روی می دهند. چنان چه داروهای قبلی آسم موثر واقع نشده اند. اگر داروی تجویز شده قبلی موجب درمان حمله آسم نشده است دوباره به پزشک مراجعه کنید. در بعضی موارد ممکن است اسپری (اینهالر) را به طور صحیح مورد استفاده قرار نداده باشید. بدون مشورت با پزشک مقدار داروها را افزایش ندهید؛ استفاده از اینهالرها یا سایر داروهای ضد آسم به مقدار بیش از حد ممکن است خطرناک باشد.

درمان آسم

درمان چندین نوع دارو برای درمان آسم وجود دارد. اکثر بیماران از ترکیب داروهای دارای اثر سریع و دراز مدت استفاده می کنند. به طور کلی انواع اصلی داروهای آسم

عبارتند از:

داروهای کنترل کننده دراز مدت این داروها به طور منظم برای کنترل نشانه های مزمن و پیشگیری از حملات آسم به کار می روند.

داروهای سریع الاثر این داروها به منظور تسکین سریع و کوتاه مدت نشانه های حمله آسم به کار میروند.

داروهای کاهش دهنده آسم آلرژیک این داروها حساسیت بدن نسبت به عامل آلرژی زای خاص را کاهش میدهند و از بروز واکنش دستگاه ایمنی بدن نسبت به آلرژن ها پیشگیری می کنند.

پیشگیری از آسم

بهترین راه پیشگیری از حملات آسم، شناسایی و اجتناب از مواجهه با مواد آلرژن و محرک در داخل و خارج از منزل با محیط کار است. البته انجام این کار بسیار دشوار است زیرا هزاران آلرژن و عامل محرک در فضای خارج از اتاق وجود دارند. حتی در صورت کاهش دادن آلرژن ها و محرک های داخل اتاق، کنترل آسم ممکن است چالش برانگیز باشد و اغلب به ارتباط نزدیک با پزشک و کار گروهی نیاز دارد ولی چنانچه این ارتباط برقرار شود، بیمار مبتلا به آسم می تواند با استفاده از برنامه ریزی گام به گام با این بیماری کنار بیاید و علاوه بر شناسایی عوامل برانگیزاننده و پرهیز از آنها، برنامه فعالیت خود را مشخص و تنفس خود را پایش کند و به درمان زودرس حمله های آسمی بپردازد.

 

همچنین ببینید

آسم کودکان

همه چیز در مورد آسم کودکان = از تشخیص تا درمان

همه چیز در مورد آسم کودکان = از تشخیص تا درمان    آسم کودکان چیست …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *