معماری
خانه / دانستنیهای مفید پزشکی و رژیم غذایی / جایگزین های طبیعی داروهای شیمیایی دیابت 1
جایگزین های طبیعی داروهای شیمیایی دیابت 1
جایگزین های طبیعی داروهای شیمیایی دیابت 1

جایگزین های طبیعی داروهای شیمیایی دیابت 1

 جایگزین های طبیعی داروهای شیمیایی دیابت 1

منیزیم:

منیزیم نیز مانند منگنز، در سوخت و ساز گلوکز دخالت دارد. شواهد قابل ملاحظه ای وجود دارند که نشان می دهند بیماران دیابتی باید منیزیم بیشتری مصرف کنند. دلیل این امر آن است که در اکثر مبتلایان به دیابت کمبود منیزیم به چشم می خورد، و نیز اینکه منیزیم احتمالاً از بعضی از عوارض دیابت مانند بیماری شبکیهٔ چشم و یا بیماری قلب جلوگیری می کند. سطح منیزیم در افراد دیابتی معمولاً پایین است و به خصوص در کسانی که از بیماری شدید شبکیه رنج می برنددر پایین ترین حد خود قرار دارد.

میزان مصرف توصیه شدهٔ منیزیم برای افراد بالغ مذکر روزانه ۳۵۰ میلی گرم و برای افراد بالغ مؤنث روزانه ۳۰۰ میلی گرم است. این میزان برای بیماران دیابتی باید دوبرابر شود. برنامهٔ غذایی باید بیشتر منیزیم بدن را تأمین کند. دریافت متوسط منیزیم در امریکا در افراد سالم بین ۱۴۳ تا ۲۶۶ میلی گرم در روز است که به مراتب زیرسطح توصیه شده قرار دارد. دلیل اصلی این کمبود، نوع انتخاب غذایی ایشان است. با وجود اینکه منیزیم به وفور در تمام غذاهای کامل وجود دارد، پخت و پزهایی که روی این مواد غذایی انجام می شود بخش اعظمی از منیزیم آنها را از بین می برد. بهترین منابع غذایی منیزیم، توفو، بقولات، دانه ها، مواد آجیلی، حبوبات کامل، سبزی های دارای برگ سبز، خرما، موز، سیب زمینی و نمک دریا هستند.

ماهی، گوشت، شیر، و اکثر میوه هایی که به طور متداول مصرف می شوند میزان کمی منیزیم دارند. در برنامهٔ غذایی اکثر مردم امریکا میزان منیزیم کم است، چرا کهغذاهای ایشان پر از مواد تصفیه شده، گوشت و لبنیات است.

افراد مبتلا به دیابت علاوه بر مصرف مواد غذایی غنی از لحاظ منیزیم، باید برنامهٔ غذایی روزانهٔ خویش را با ۳۰۰ تا ۵۰۰ میلی گرم منیزیم تقویت کنند.

هم چنین، آنان باید روزانه حداقل ۵۰ میلی گرم ویتامین B۶ نیز مصرف کنند، زیرا به نظر می رسد این ویتامین در داخل سلول های بدن به صورت پیچیده ای با محتوای منیزیم آنها مربوط باشد. به عبارت دیگر، بدون ویتامین B۶، منیزیم به داخل سلول ها راه پیدا نخواهد کرد بنابراین، بدون استفاده، دفع خواهد شد.

روی:

کمبود روی، همانند کمبود کروم، موجب پیشرفت بیماری دیابت می شود.  روی تقریبا در تمام جنبه هایسوخت وساز انسولین دخیل است .مراحل ساخت،ترشح ومصرف آن. روی همچنین در مقابل سلول های بتای پانکراس جنبهٔ محافظتی داشته و آثار ضدویروسی شناخته شده ای دارد. افراد مبتلا به دیابت اصولاً روی زیادی را از طريق ادرار دفع می کنند و بنابراین نیاز به مکمل روی دارند. با تجویز مکمل های روی، تمام وجوه تحمل گلوکزدرموش های مبتلا به دیابت بهبود یافته است. احتمالاً مصرف مکمل غذایی روی درمورد انسان ها نیز تأثیرات مشابهی برجای خواهد گذاشت. کسانی که به دیابت مبتلا هستند باید روزانه حداقل ۳۰ میلی گرم روی اضافی مصرف کنند.

بیوتین:

این ویتامین B عمل انسولین و فعالیت آنزیم گلوکوکیناز را افزایش می دهد. این آنزیم مسئول اولین گام در مصرف گلوکز توسط کبد است. غلظت گلوکوکیناز در مبتلایان به دیابت بسیار پایین است. روشن است که تکمیل برنامهٔ غذایی با مقدار بالایی از بیوتین فعالیت گلوکوکیناز و متابولیسم گلوکز را در بیماران مبتلا به دیابتبهبود می بخشد. در یک مطالعهٔ پزشکی، تجویز ۱۶ میلی گرم بیوتین در روز، گلوکز خون مبتلایان به بیماری را به خوبی کنترل کرده است.

همچنین ببینید

علل چاقی

علت اصلی چاقی چیست؟!!

علت اصلی چاقی چیست؟!! چاقی ۱– بدکار کردن غدد بدن. ۲- وراثت و عامل ژنتیکی. …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *