معماری
خانه / بیماریهای مخصوص کودکان / مننژیت در کودکان چیست؟
مننژیت در کودکان
مننژیت در کودکان

مننژیت در کودکان چیست؟

مننژیت در کودکان چیست؟

عبارت است ز تورم و یا عفونت پرده مغز یا پوشش نخاع نشانه های بیماریعبارتند از سردرد، تب شدید و خشک شدن گردن. مننژیت به دو صورت باکتریایی و ویروسی وجود دارد که از نظر دشواری، تفاوت بسیاری با هم دارند. مننژیت باکتریایی، به طور معمول خطرناکتر از نوع ویروسی آن است و در موارد بسیار باعث بروز مشکلات ثانویه در مغز و سیستم عصبی می شود. خوشبختانه وقوع هیچ یک از گونه های این بیماری رایج نیست. اگرچه امکان گرفتار شدن به مننژیت در هر سنی وجود دارد، اما بیشتر در کودکان زیر پنج سال دیده می شود. کودکان زیر دو سال نسبت به بیماری بسیار حساسی بوده و شدیدترین شکل بیماری را ظاهر میسازند. اگر تشخیص و درمان بیماری در نخستین مراحل آن صورت گیرد، حدود نود درصد از کودکان بهبود می یابند و تعداد اندکی دچار ضایعات دائمی در سیستم عصبی، مانند از دست دادن شنوایی می شوند. هنگام شیوع مننژیت باکتریایی بیشتر در فصل زمستان، و مننژیت ویروسی در اواخرباکتریهای زیادی می توانند عامل بیماری باشند، اما باکتریهایی که بیشتر باعث ابتلای کودکان به مننژیت می شوند، شامل مننژ وکوکوس، آنفلوآنزا تیپ با یا پنوموکوکوس” هستند. گونه های متفاوتی از ویروس ها، از جمله انتروویروس ها،می توانند موجب این بیماری شوند. مننژیت ویروسی به طور معمول خفیف بوده و کودکان پس از مدتی کوتاه، به طور کامل بهبود می یابند. مننژیت باکتریایی از طریق افراد بیمار و یا حامل باکتری (در حلق و بینی) منتشر می شود. عامل بیماری از طریق سرفه و عطسه توسط شخصی بیمار در هوا منتشر شده و تا ساعتها معلق می ماند. تنفس هوای آلوده موجب انتقال بیماری می شود. باکتری ابتدا در حلق و بینی تکثیر میگردد و سپس وارد خون می شود و آنگاه وارد مغز و نخاع شده و این نواحی را عفونی میسازد. بیشتر نوزادان به دلیل این که حامل پادتنهای مادری هستند، تا سه ماهگی به مننژیت مبتلا نمی شوند. ۲۵ درصد از این کودکان برای هفته ها یا ماهها، باکتری عامل بیماری را بدون این که دچار بیماری شوند، در حلق و بینی خود حمل می کنند. این حاملان سالم، پادتنهایی ایجاد می کنند که موجب مصونیت دائمی آنها در مقابل بیماری می شود. حاملان سالم می توانند عامل بیماریزا را به افراد حساس منتقل نموده و آنها را گرفتار سازند. اشخاصی که در اثر باکتریهای عامل مننژیت به نوع خفیف عفونت مجاری فوقانی تنفسی مبتلا می شوند، میتوانند عامل بیماری را به دیگران منتقل کنند. جابهجایی عامل بیماری از این طریق، گاه باعث مننژیت می شود ولی در بیشتر موارد، مجاری فوقانی تنفسی را گرفتار عفونت میکند. در هر دو صورت پادتن ضد بیماری در بدن شخص تشکیل شده و موجب مصونیت دائمی در برابر باکتری بیماریزا میگردد. گاهی اوقات عفونت سینوس ها، گوش میانی و عفونتهای ناشی از آسیب سر، موجب ایجاد مننژیت می شوند. مننژیت باکتریایی از هنگام آغاز علائم تا ۲۴ ساعت پس از آنتیبیوتیک درمانی، واگیردار است. مننژیت ویروسی نیز به وسیلهٔ افراد بیماریا حامل ویروس منتقل می شود ولی واگیردار بودن آن کمتر از مننژیت باکتریایی است. این ویروس که به طور معمول موجب عفونت دستگاه گوارش می شود، از طریق دهان وارد بدن شده و ممکن است تا چندینهفته پس از بهبود یافتن بیمار، در رودهٔ او باقی بماند. هیچ آنتیبیوتیکی برای درمان مننژیت ویروسی مؤثر نیست. ویروس موجود در دستگاه گوارش، از طریق جریان خون وارد مغز می شود اما به طور معمول، ضایعاتی در مغز ایجاد نمیکند.

همچنین ببینید

روش غذا دادن

صحیح ترین روش غذا دادن به کودکان را بخوانید…

صحیح ترین روش  غذا دادن به کودکان را بخوانید… اولین چشیدن و حس کردن طعم …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *