معماری
خانه / دانستنیهای مفید پزشکی و رژیم غذایی / پارکینسون و درمان با آن بازالو درمانی
پارکینسون
پارکینسون

پارکینسون و درمان با آن بازالو درمانی

پارکینسون و درمان با آن بازالو درمانی

بیماری پارکینسون برای اولین بار توسط دانشمند انگلیسی به نام دکتر جیمز پارکینسون در سال ۱۸۱۷ میلادی توصیف شد و از این رو نام این بیماری به او تعلق یافت. بیماری پارکینسون برأساس چهار علامت مخصوصآن مشخص می شود:

  •  ارتعاش دست و پا در حالت استراحت (لرزش بیمار همزمان با ارتعاش دست و پا در حالت استراحت)
  •  آرام شدن حرکت
  •  سختی حرکت (خشک شدن) دست و پایا بدن
  •  تعادل بدن (تعادل ضعیف)

در حالی که دو مورد یا بیشتر از این علایم در بیمار دیده شود، مخصوصاً وقتی که در یک سمت بدن بیشتر از سمت دیگر پدیدار باشد، تشخیص پارکینسون داده می شود مگر اینکه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را مشخص کند.

بیمار ممکن است در اوایل، بیماری را با لرزش دست و پا، یا با ضعیف شدن حرکت احساس کند و دریابد که انجام هر کاری بیشتر از حد معمول طول می کشد و یا این که سختی و خشک شدن حرکت دست و ضعف تعادل را تجربه می کند.

اولین نشانه های پارکینسون مجموعه ای متفاوت ازارتعاش، سفت شدن عضلات و تعادل ضعیف هستند. معمولاً علایم پارکینسون ابتدا در یک سمت بدن پدیدار می شود و با گذشت زمان به سمت دیگر هم راه پیدا می کند.تغییراتی در حالت صورت و چهره روی می دهد؛

از جمله ثابت شدن حالت صورت (ظاهراً احساسات کمی بر چهره نمایان می شود) و یا حالت خیرگی چشم (به دلیل کاهش پلک زدن ). علاوه بر این ها، خشک شدن شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت تاثیر قرار گرفته عوارض دیگر (عادی) این بیماری است.

افراد مسن ممکن است نمایان شدن یک به یک این نشانه های پارکینسون را به تغییرات افزایش سن ربط بدهند؛ ارتعاش را به عنوان لرزش  بدانند؛ برادیکنسیا را به آرام شدن عادی و سفت شدن عضلات را به آرتروز ربط بدهند.

حالت قوز این بیماری را هم خیلی از این افراد به سن یا پوکی استخوان ربط میدهند. هم بیماران مسن و هم بیماران جوان ممکن است بعد از یک سال که با این عوارض روبرو بوده اند. برای تشخیص به پزشک مراجعه کنند. از هر ۱۰۰ نفر بالای سن ۶۰ سال یک نفر به پارکینسون مبتلا می شود و معمولاً این بیماری در حدود سن ۶۰ سالگی آغار می شود.

افراد جوان تر هم می توانند مبتلا به پارکینسون شوند. تخمین زده می شود که افراد جوان مبتلا به پارکینسون ( مبتلا شده در سن چهل یا کمتر) ۵ تا ۱۰ درصد کلی این بیماران را تشکیل میدهند.

بعد از بیماری آلزایمر بیماری پارکینسون معمول ترین بیماری مخرب اعصاب به حساب می آید. پارکینسون یک بیماری مزمن و همیشه در حال پیشرفت است.

این بیماری نتیجه از بین رفتن یا ضعیف شدن و لطمه خوردنسلول های عصبی در مغز میانی است. این سلولهای عصبی ماده ای به نامدوپامین ترشح می کنند. دوپامین پیام های عصبی را از مغز میانی به بخش دیگری از مغر به نام کارپوس استراتوم می برد. این پیام ها به حرکت بدن تعادل می دهند.

وقتی سلول های ترشح کننده  دوپامین در سوبستانتیا نیگرا می میرند، مراکز دیگر کنترل کننده حرکات بدن نامنظم کار می کنند. این اختلال ها در مراکز کنترل بدن در مغز باعث به وجود آمدن علایم پارکینسون می شوند. اگر ۸۰ درصد سلول های ترشح کننده دوپامین از بین بروند، علامت های پارکینسون پدیدار می شوند

علایم پارکینسون در مراحل اولیه بیماری ملایم و بیشتر اوقات در یک سمت بدن دیده می شوند و گاه حتی احتیاج به درمان پزشکی ندارند. ارتعاش در حالت استراحت یک علامت ویژه بیماری پارکینسون است که یکی از معمول ترین علایم پارکینسون به حساب می آید.

ولی بعضی از مبتلایان پارکینسون هیچ وقت با این مشکل برخورد نمی کنند. بیماران ممکن است دست لرزان خود را در جیب یا پشت پنهان کنند یا چیزی را برای کنترل ارتعاش در دست نگه دارند. لرزش می تواند بیشتر از هر محدودیت جسمی دیگر اثر منفی روحی داشته باشد.

با مرور زمان علایم اولیه بدتر و وخیمتر می شوند. یک رعشه ملایم تبدیل به یک ارتعاش مزاحم و ملموس می شود. ممکن است تکه کردن غذا و استفاده از دست مرتعش به مرور زمان سخت تر شود. برادیکینسیا (آرام شدن حرکت) به مشکلی کاملاً محسوس بدل می شود که محدود کننده ترین علامت و اثر پارکینسون است.

آرام شدن حرکت می تواند مانع انجام عادات روزانه شود: لباس پوشیدن، ریش زدن و یا حمام کردن ممکن است وقتبسیار زیادی از روز را بگیرند. تحرک ضعیف می شود و مشکلاتی به وجودمی آورد، مانند نشستن و برخاستن از صندلی یا اتومبیل و یا غلتیدن در رختخواب.راه رفتن آهسته تر می شود و بیمار حالت قوز پیدا می کند (سر و شانه به طرف جلو تمایل پیدا می کند).

صدای بیمار یکنواخت می شود. کمبود تعادل می تواند باعث افتادن بیمار شود. دست خط ریزتر و ناخوانا می شود. حرکات غیرارادی مانند حرکت دست در حال پیاده روی کم می شود. علایم پارکینسون معمولاً به دست یا پای یک طرف بدن اختصاص دارد ولی با مرور زمان به دست یا پای سالم همان طرف هم سرایت می کند. این علایم پیشرفت می کند تا سمت دیگر بدن را هم تحت تأثیر قرار دهد. معمولاً این پیشرفت تدریجی است اما سرعت این پیشرفت از بیمار تا بیمار تفاوت دارد.

مهم است که بیماران پارکینسون در حال پیشرفت علایم با پزشک خود صحبت و مشورت کنند تا پزشک بتواند درمان را برای بیمارش فراهم کند زیرا بدن هر بیمار به طور مختلف و متفاوت به داروهای گوناگون واکنشی نشان می دهد. هدف از درمان برای بیماران از بین بردن علایم نیست بلکه تحت کنترل درآوردن عوارض است.

این امر می تواند به بیمار کمک کند تا مستقل عمل کند و یک کنترل مناسب برای این بیماری مزمن به وجود آورد. این بیماری از بین نخواهد رفت ولی کنترل عوارض آن می تواند تا حد زیادی جلوی ناتوان کردن و از کار افتادگی را بگیرد.

بیماران پارکینسون اغلب از این موضوع که بیماری آنها همواره در حال پیشرفت است، آگاه هستند و این موضوع می تواند باعث نگرانی شدید آنها شود. مبتلایان پارکینسون ممکن است بخواهند خود و مشکلات خود را بیش از حد نیاز تحت کنترل درآورند و خود را با دیگر افراد مبتلا مقایسهکنند. نگرانی در مورد پیشرفت بیماری و امکان ادامه کار هم غیرعادی نیست

پیشگویی و تخمین زدن پیشرفت این بیماری در یک بیمار مشخص غیر ممکن است. سرعت پیشرفت و محدودیت های جسمی و روحی در بیماران مختلف متفاوت است. نوعی راهنمایی برای تشخیص پیشرفت این بیماری در بیماران مختلف ہراساس پیشروی بیماری از زمان تشخیصں وجود دارد ولی این تنها در حد یک پیشنهاد است.

زالو درمانی یکی از روشهای درمان بیماری پارکینسون است. این روش ارزان قیمت، کم دردسر و با آثار جانبی مفید برای کل بدن است. با مراجعه به پزشک و مشاوره با او می توانید از این روش نیز برای درمان بیماری خود استفاده کنید.

همچنین ببینید

آلرژی در نوزادان

معمول ترین غذاهای آلرژی زا چه هستند؟

معمول ترین غذاهای آلرژی زا چه هستند؟ بدون شک شیرگاو معمولترین ماده  غذایی آلرژی زاست. …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *